از عصر و بخصوص غروب این پنج شنبه  ، جور دیگر حال و هوایم  آغشتۀ تو نازنینم بود و تو را قبل و بعدِ هنگام ِ قراری که در این تک شب هفته هایم با تو دارم – و نیز آن دو عزیز سفر کرده ام و مسبب این سبب ِ نیک صلا تویی - بیشتر حس کردم و نزدیک دیدمت.علتش را البته می دانم و می دانی ناصرِ جانِ ِ جانان ! آخر من و آن گل ِ نشان بویت این بار به نزدیکای یک حس ِ ناب و همان هواهایی که خوب حال و هوایش را می دانی ،هم بغضانه های با بهانه مان را  با هم ، با تو  باز قسمت کردیم  و این سهم کمی نیست!... از جنس همان تنهایی  قسمت شدۀ پیش از " شیوۀ ما " ی  مانای تو در " عشق است " می ماند  که باز خوب می دانی و می خوانی اش.

   به قد قامتِ نیت نماز ِ به یاد  تو نازنین ِ ناصر که این بار به تکبیر و دو رکعت ِ او نیزبه آمیختگی با سورۀ ابتدا و حمد انتها یافتم و برایت رخ اشکان شدم ، ایستادم و ایستادیم... چه خوب به یادم می آید که در آن هنگامم، صورت نورانی و آن چهرۀ مهربان ِ ناب ِ تو را که دیگر به نگاهم ندارمش را به میانۀ  آن ذکر، یافتمت و ...

   بیرون که می آیم دستم را به سنگ دیوار ورودی مسجد به لمس گذری آشنا می سازم که روزی بر آن جا  خط نگاشتۀ " ما که با مرگ بی حساب شدیم"  را بر آن زینت و صد داغ و حسرت و اشک نهادم.همین لحظه نم نم باران را به صورتم می بینم. این هوایم انگار این بغض ِ گونه شرجی را کم داشت ... به خود می گویم اما من - و او - که برایت زودتر از آسمان بارانی بودیم . مگر نه ؟... !

" شاید هیچ وقت دیگه بارون نباره ، بخواب آروم که شب طاقت بیاره " .

 عکس:خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)