سلام - وای که وقتی کلام کم بیاره اونوقت سر وقت ِ نگاه می شه  و آخ که اگه نگاهه ، نگاه باشه و آهه، آه ، اونوقت چی می شه ! اینو  روز دیدار ِکوتاه پریروز اول رجب  با پرویز ِ عزیز ِ پرستویی فهمیدم و دیدم. وقتی که همون اولش اسم عزیز" ناصر" رو آوردم ، بی  که چیزی بگه  ولی تو چشماش بارقه ای عجیب  دیدم  که هنوز جلو چشامه. اون نگاه داشت  واسم حرف می زد بی که زبونش یاری ش کنه و یه شوقی مثه وقتی که پیش آدم، اسم و نشون  یه خیلی عزیزو که خیلی وقته ندیدیش و دلش براش پر می زنه رو میاری چه جوریه ولی خیلی متفاوت تر و شخصی تر،حتی...ولی زمانی نگذشتش که اون آهه اومد وبعد همون نگاه ، یه باره  که انگار، یِهو به یادش اومده که دیگه اون نیستش ، یه جور دیگه شد و نمی تونم بگم غمگین ِ خشک و خالی  و حتی حالت لب هاش و صورتش ،از اون اوج ،خالی شدش و شد حسرت ِخالی ...

خداحافظ - موقع رفتن جای خداحافظی نمی دونم چی شد که من شدم جای صدای خودش و یکی ازاون دکلمه های نازش رو، به یاد اون عزیز نازنین، واسش خوندم که : هر که رفت پاره ای از دل ما را با خود برد.اما او که این جاست.او که نرفته است.از او بپرسید که چه می کند با دل ما !

سلام و خداحافظ ما خیلی عجیب بود! این عکس ، یه روز از یه دلواپسی گفت . دلواپسی هم یعنی غم هاتو ای آینه حاشا کن ، که می دونم یه روز ازغم ، دلت می شکنه... نه ! می شکننت... آره !

عکس از کتاب " حقیقت دارد "