دوم اردیبهشت روز تولد قیصر امین پور،شاعری است که سال ها شوقانه به پنجره واژه های ناب و صمیمی و مهربانانه اش به نظاره ایستاده ام ودر بسیاری از دل حکایت هایش از "تنفس صبح" تا "گل ها همه آفتاب گردانند"بارها و در میان الفاظ و تعبیر و واژه ، خود را یافته ام و خویش را مرور کرده ام.شعر قیصر،کاشف فروتن مهربانی است و این شاید به اردیبهشتی بودنش بازگردد و یا این همذات پنداری من که هم ماه ایم  و لیک،او ماه را نصیبی است و من اما گم کرده ماه ام  و همدم آه !

...به عکس ناصر نازنینم موسم خواندن ترانه "سر بلند"نگاه می کنم... سراپا اگر زرد و پژمرده ایم / ولی دل به پاییز نسپرده ایم / چو گلدان خالی لب پنجره / پر از خاطرات ترَک خورده ایم... و طعم این ترانه شنیدن به غروب  پسین ام  جور دیگری بود و بغضانه ها و اشک های نا خشکیده ام برای ناصر نازنینم ،حکایتی دیگر داشت.به قول قیصر"گریه هم مثل باران ضروری است ،غصه از دل زدودن بهانه !" و چه تلخ بهانه ای بود و هست...این ترانۀ سربلند را همیشه دوست داشتم.شیرین و تلخ.  

 این ترانه تنها کاری بود که ناصرعزیز از قیصر امین پور اجرا و آهنگسازی وآرانژمان کرد.جدای از ترانه هایی که ناصر،شعر ترانه شان را سروده بود و بسیاری است و تنها کمی از آنها را صد افسوس شنیده ایم،در بقیه آثار با وسواس شدیدش برای خوانش شعر،که از دانش او ناشی می شد،دست به انتخاب می زد. از سویی این انتخاب از سوی قیصر و توامان بود.نوع شعر خوانی و آکسان های ناصر نازنین بخصوص در " اگر خون دل بود ما خورده ایم" و "گواهی بخواهید..."در واقع ، ترجمان احساس و درونیات او بود و "سربلند"روایت به آوای او...یاد رباعی "سبز" می افتم که تعبیر بود و نبود تو ماندنی همیشه هاست:  

 خوشا چون سروها استادنی سبز

خوشا چون برگ ها افتادنی سبز

خوشا چون گل به فصلی،سرخ مردن

خوشا در فصل دیگر،زادنی سبز                                                                                        

 عزیزا...ناصرم .چه قدر در آن ایام که بی نفس از کین نامردمان پلید،که بریده باد دستشان ،در بیمارستان بودی و از پشت شیشه ای که تو را از روزنی مابین حصیری می دیدم ،با اشک هایم که جایش روی شیشه پنجره ات بود  مطلع و پایانش را با اشک  نوشتم آن جا و خواندمش ...گواهی بخواهید اینک گواه/ همین زخم هایی که نشمرده ایم...

  عکس: خبرگزاری فارس